Амьдралыг амар амгалан гэж ойлгож болохгүй. Амьдрал хэзээ ч амар амгалан байгаагүй, тийм болох ч үгүй. Үнэндээ үймээн самуун, эмх замбараагүй байдал. Болоод өнгөрсөн үйл явдал бол амьдрал. Болох зүйл болдогоороо болсон гээд ойлгочих. Ер нь ч тэгээд өндөг шиг өөгүй амьдралаар амьдраад хүн аз жаргалтай болдоггүй - Цаанаасаа зовлонгийн дундуур туучин гарах зориулттай амьтан учраас.

Хүн угаас тайван байж чаддаггүй амьтан. Оюун санаа нь үргэлж бүтэн идэвхжилттэй, бужигнаантай. Дотоод ертөнц нь сорилтыг давахад бэлэн, дасан зохицоход бэлэн, хөгжихөд бэлэн, чинэрсэн байдалтай байдаг. Гэтэл гадаад ертөнцөд нь юу ч тохиолдохгүй үед тэр хоёр хоорондоо хамт зохицон оршин тогтнож чаддаггүй - Үр дүнд нь стресс, сэтгэлийн хямрал.

Муу дурсамжууд хүнийг өөрчилдөг. Тэр чамайг заавал өөрчилнө, эсэргүүцэх хэрэггүй. Тэдгээрийг бараг өдөр бүр бодож шанална гэдэг нь тэдгээр дурсамжууд чамайг өөрчлөхийг оролдож байна гэсэн үг. Өнөөдрийн чи бол өнгөрсөн үйл явдлуудын бүтээл. Хэн ч цэмцгэр өнгөрсөнтэй байдаггүй. Хэлж ярьдаггүй л болохоос бүгд эрээн бараан дурсамжтай - Гээд юу ч болоогүй мэт амьдарцгаадаг (тэгэхээс ч өөр яахав). Тэдгээр эвгүй дурсамжуудад цочирдоод буй эд эсүүдийнхээ учрыг олох хэрэгтэй - Тэдгээрээ устгаж байж л тайвшрах байх даа. Дурсамж хичнээн муухай байлаа ч, тэр бол амьдралд байдаг л зүйл - Нэгэнт тэр тохиолдсон бол тэр байдаг л зүйл гэсэн үг. Нэгэнт байдаг зүйлийг яалтай билээ.

Гоо сайхан бидэнд итгэл найдвар төрүүлдэг, гэвч яаж ч гоёж чимээд амьдрал өөрийнхөө төлөвийг өөрчилдөггүй. Энэ утгаараа зарим сэтгэгчид "гоо сайхан хуурамч" гэдэг. Энэ бол гутранги үзэл. Хүн амьдралаа хэвийн үргэлжлүүлэхийн тулд тодорхой хэмжээнд "хуурамч" байхаас өөр замгүй, үгүй бол галзуурна биз дээ.

Амьдрал донтолт дээр тогтдог. Донтолт олон янз: Урлаг, гоо сайхан, цай, кофе, тамхи, архи, секс... гээд цаашаа амтат хоол, ресторан, зугаа цэнгэл, харилцаа, сошиал, тоглоом, үйлчилгээ, тэгээд мэдээж мөнгө. Хүний амьдрал тэр чигээрээ донтолт. Эдгээр донтолтуудыг аваад хаячихвал амьдрал тэсэхийн аргагүй уйтгартай - Тэр ямар ч утга учиргүй болно.

Эр хүн нийгмийн амьтан, эмэгтэй хүн гэр бүлийн амьтан. Эмэгтэй хүн нийгмийг ойлгохгүй, эрэгтэй хүн гэр бүлийг ойлгохгүй. Эрэгтэй хүн эхнэр авна, эхнэр нь төрнө, гүйцээ - Мань эр цаашаа яахаа мэдэхгүй. Эмэгтэй хүн нийгэм рүү ороод бас юу хийхээ мэдэхгүй. Зүйрлэж хэлбэл "буруу гариг дээр буучихсан" юм шиг. Эр хүн хэзээ ч хүүхэд харж чадахгүй, эмэгтэй хүн хэзээ ч энэ эрчүүдийн бүтээсэн тоглоомын дүрэмтэй нийгмийн өрсөлдөөнд оролцож чадахгүй. Эрэгтэй хүн, эмэгтэй хүн адилхан биш - Сууриараа өөр.

Сүртэй гэгчийн зураг, гарчигтай юм хөгшин залуугүй тавьчихна. Тэгээд ороод үзэхээр жигтэйхэн ухаантай нөхөд. Хий хоосон хэл амаа билүүдээд л... Тэндээс нь авах юм нэг ч байхгүй. Охид хүүхнүүдийг хэлээгүй байна, тэд яахав дээ гоо сайхнаа бусдад харуулж гайхуулах нь зүйн хэрэг.

Үнэндээ тэдний буруу биш л дээ, алгоритмийн нөлөө. Удирдлагаас нь (Ютубээс) тэгэхийг албадаад байгаа хэрэг - бид анзаардаггүй л болохоос гэрээгээ ч уншихгүйгээр "зөвшөөрсөн" гэсэн кноп дарж гарын үсгээ зураад орон тооны бус "ажилчин" нь болж хувирдаг. Жишээ нь "Хэрэв та аль болох олон хүнд бичлэгээ хүргэхийг хүсэж байвал өдөр бүр шинэ мэдээлэл оруулах шаардлагатай" гэнэ. Дээр нь нүүр зураг сүртэй байх ёстой - нүдээ дүрлийлгэсэн, уулга алдсан, цочирдсон байдалтай харагдах ёстой. Бас болоогүй, хурдан түргэн зай завсаргүй ярих ёстой юм шиг байгаа юм. Ингээд хэнд ч хэрэггүй "хог" бичлэг бий болдог юм байгаа биз дээ.

Хүмүүст хэрэгтэй болоод л үздэг байлгүй дээ гэж үү? Үгүй, уйдсан хүмүүс цагаа нөхцөөх гэж дардаг. Харин цагаа нөхцөөх гэж үздэг аливаа ямар ч үзэгдэл юмс үнэ цэнэгүй байдаг юм. Тэгээд хэн хожих вэ? - Ютуб хожино (сурталчилгаа борлуулна), нийтлэлчид тэнэг харагдаад өнгөрнө, гүйцээ. Би амьдралаа лав ийм өрөвдөлтэйгээр өнгөрөөхийг хүсэхгүй. Өөрийгөө хүндлэх хэрэгтэй.

Кино үзэх, видео тоглоом тоглох хоёр уг санаа нь яг ижилхэн байж таарав. Эхлээд би тоглоом тоглох донтолтоосоо салж аваад "киног хүн болгон үздэг юм хойно" гээд үзээд байв. Гэтэл үзэж дууссаны нэг л мэдрэмж өгдөг юм байна. Нэгдүгээрт би цагаа дэмий үрсэнээ мэдэрнэ, хоёрдугаарт баярлж гуниглаж ахиад баярласан ч бодит байдал би юу хийгээгүй, ямар ч асуудлыг шийдээгүй байгаагаа ойлгоно. Ингээд юу болоод өнгөрөв гээд харахаар юу ч болоогүй. Тэгэхээр кино бол үзэгдэл, өрнөлөөрөө хүнийг барьцаалдаг.

Яагаад бид ийм болчихов гээд бодоод үзтэл энэ зүгээр капитализм гээч нь аж. Ийм тогтолоцоонд хүмүүс мөнгө олох аргыг яаж ийгээд олдог. Олохдоо хүмүүсийн сэтгэл зүй дээр нь тоглолт хийдэг. Жишээ нь түргэн хоолны сүлжээ газрууд энэ тал дээр мэргэжлийн. Сайхан үнэртэй, амттай харагдах хоол боловч идсэн хойно мөнгөө дэмий үрсэнээ ойлгодог шиг.

Амьдралынхаа цаг гучин минутыг хэрэгтэй хэрэггүй кино үзэж өнгөрөөснөөс 15 минут уянгалаг хөгжмийн аялгуу дор ганцаараа мэдрэл муутай мэт бүжиглэсэн нь хавь илүү дээр. Эсвэл зүгээр хана ширтээд дуу чимээгүй өрөөнд зөвхөн өөртэйгээ хамт юу ч хийхгүй, юу ч сонсохгүй, юу ч үзэхгүй суусан нь дээр - тэгвэл сэтгэлд ямар нэгэн "хоосрол" дараа нь үлдэхгүй сайхан.

Бас нэг зүйл, киноны үйл явдлууд амьдралаас хол тасархай. Яахав амьдралд байдыг зүйлсийг харуулж болно, гэхдээ кино зураг авалтын сул тал гэж бий. Эцсийн бүлэгт кино гэдэг зураг, хөгжим хоёр л юм. Энэ хоёр (зураг, хөгжим) нийлээд амьдрал болдоггүй. Киноноос үнэр гарахгүй, бүх чимээ нэг зүгээс, дүрс нь дандаа хагас дутуу, орчныг нь хүссэнээрээ эргүүлж тойруулан харах боломжгүй. Киноны төгсгөлд гол дүр нь тэмцэлд яллаа л биз, тэгээд би яах юм? Баярлах ёстой юу?

Бид хүүхдээ сурган хүмүүжүүлэхдээ зорилго нь томоотой болгох гэж биш биеэ даасан хүчирхэг болгох зорилготой. Биеэ даасан хүчирхэг хүн нэгдүгээрт нийгэмшиж чадсан, хоёрдугаарт өөрийгөө хөгжүүлсэн байдаг. Эхнийх нь харилцаа, нөгөөх нь чадвар - энэ хоёр харилцан хамааралтай.

Эндээс, ерөөс хэн нэг нь юуны төлөө яах гэж дээш зүтгээд байдаг тухай сэдэв сөхөгдөнө. Их мөнгө, эрх мэдэл гоё байдаг юм байж. Тэгвэл яг юу нь гоё юм? Мөнгөөр яг юу авах вэ, эрх мэдлээр яг юу хийх вэ?

Хүн өөртөө гэхээсээ илүү бусдад хэрэгтэй байж үнэлэгддэг. Хүн нийгмийн амьтан, мэдээж өөртөө хэрэгтэй гэлээ гээд ганцаараа амьдардаггүй. Чи үнэ цэнэтэй байх ёстой, үнэлэгдэх ёстой. Дахиад л хүйс ярья. Эрэгтэй хүн, эмэгтэй хүн ижилхэн биш. Тэр хоёр нэг янзаар биш тэс өөрөөр үнэлэгддэг. Гэр бүлийн хүмүүжлийг нь орхиё, эмэгтэй хүний хүч чадал төрөлхийн - гоо үзэсгэлэн ( үүнийг яах ч арга байхгүй, угаасаа тийм). Харин эрэгтэй хүний хүч чадал - тэр өөрөө бий болгох ёстой (өмнө хэлж байсанчлан, нөхөх ёстой хоосон орон зай бүхий дутуу дулимаг төрдөг гэж). Юу гэхээр, эрэгтэй хүн биеэ даасан хүчирхэг болохоор хар багаасаа зүтгэж эхэлдэг болохоос эмэгтэй хүн тэгдэггүй. Эмэгтэй хүн гэрийн эзэгтэй, эх хүн ямар байх ёстойг ухамсарладаг байхад хангалттай, жаахан арчлаад чимэглээд өгөхөд хамаг эрчүүдийг нүдийг булаана. Харин эрэгтэй хүн тийм биш, тэр үнэлэгдэхийн тулд урт удаан зовлонтой замыг туулна.

Тийм болохоор К.Иммануэлийн хэлсэнээр биеэ даасан хүчирхэг эмэгтэй сахалтай байж таарна. Явцын дунд эмэгтэйлэг шинж чанараа алсаар нэг л өглөө эрэгтэй болж сэрнэ. Мэдээж яг ч эрэгтэй биш, нэг тийм "завсрын амьтан" гарч ирэх байх. Харагдах байдлаараа эмэгтэй байж болно, харин дотор нь ямар нэгэн сувдаг сэтгэлтэй нэг эр хүн төрнө. Дарвины хувьслийн онолоор тэр хүүхэд төрүүлэхээ ч болино, эрчүүдийн сэтгэлийг татахаа болих тул авгай авч таарах биз. Дундад зууны үед тэднийг (эрчүүдтэй бизнес ярьж суудаг нөхөр хүүхэдгүй авгай нарыг) шулам гэдэг байв. Монголоор бол тал дээгүүр ганцаараа шилэрч яваа сэгсгэр хүүхэн эсвэл ганц бор гэрт амьдарч буй чавганц гэсэн үг. Тэднийг шулам гэхгүй өөр юу гэх юм.

Бичиг үсэг нь 5,000-хан орчим жилийн настай, дээр нь эгэл жирийн иргэд биш зөвхөн язгууртнууд бичиг үсэгтэй байж ирсэн тул бидний тархи бичиг үсэгт бүрэн дасаагүй. Гэхдээ яваандаа бид маш түргэн уншдаг болохоос гадна үгсийн сан нэмэгдэж логик гаргалгаа нь сайжрах юм. Тэр хүртэл хол байгаа хэдий ч өнөөдөр тухайлбал "улаан өнгө" гэж хэн нэг нь хэлэхэд улаан өнгө нүдэнд харагдах шиг болдог нь зүгээр ч нэг тохиолдол биш юм. Хэл хэдий чинээ үгийн баялаг ихтэй, гүнзгий утга санааг илэрхийлнэ төдий чинээ хүний тархийг хөгжүүлэн сэтгэн бодох чадварыг сайжруулж байдаг. Тийм болохоор бичиг үсэг бол хэрэггүй эрээн цоохор цаас биш. Бичиг үсэг нь унших тусам тархин дахь нейронуудын (идэвхтэй эсүүдийн) тоог нэмэгдүүлж тэднийг өөр хооронд нь холбон төвөгтэй сүлжээ үүсгэдэг.

Хүн бол мэдээлэл авагч, тээгч бөгөөд түүнийгээ бас дамжуулагч. Хүн хоёр замаар мэдээлэл тээдэг ба генетикээр, нөгөөх нь унших замаар. Уншина гэдэг нь бичсэн хүнийхээ хуримтлуулсан болон боловсруулсан мэдээллийг авна гэсэн үг. Харин тухайн мэдээллийг авсан хүн нь тэрийгээ сайжруулан дараа үедээ үлдээх үүрэгтэй болж байгаа юм (авсанд аваад орох биш). Бид хий дэмий ярьж бичдэггүй. Хүн болоод төрчихсөн учраас "олон юм донгосдог". Үзэл бодлоо илэрхийлэх, мэдлэгээ хуваалцах бол зөвхөн зогсоо зайгүй бичиж, амаа хаттал ярих тухай биш юм. Илэрхийлэл нь бичиг үсгээр эхлэх боловч тэр нь ямар ч дүрээр хүмүүст хүрч болно. Урлаг бас адилхан (ерөөс хүний бүтээсэн бүхэн) - бүжиг, жүжиг, дуу хөгжим бас л ямар нэг зүйл хэлэх гээд байгаа хэрэг. Гэхдээ илэрхийлэх арга нь ямар байхаас үл хамаараад үлдэц нь адилхан. Хоол төрөл зүйл амттай байж болох ч идсэний дараа адилхан мэдрэмж үлдээж болно.

Бүх зүйл бичиг үсэг. Өнөөгийн хүмүүс бичгийн хэлбэрээр ярьдаг. Үүнийг ерөнхий боловсрол олгодог. Логик гаргалгаанаас хүн сэтгэж эхэлдэг. Ахуйн хэлээр хүн яриад хол яваагүй. Дундад зууны хаад язгууртнууд зөвхөн өөрсдөө бичиг үсэгтэй болж аваад өдөржин ном уншиж өөрсдийгөө тултал хөгжүүлээд харин бусдад заадаггүй байсан шалтгаан нь ард иргэдийг мунхаг байлгаж тэдний хар хүчийг ашиглах байв. Хэдийгээр хувьсгал гарсан ч өнөөдөр тэдгээр язгууртнууд устаж алга болоогүй. Тэд ард иргэдийн хар хүчийг ашигласан хэвээр - гэхдээ арга нь өөр болсон байх. Хараад байхад соошилд бид өөрсдийнхөө элдэв дүрс бичлэг, хов жив, хэрүүл тэмцэл, хошин шогийг харж суусаар "мал" болох нь. Гэхдээ учир зүггүй ном уншицгаая гээгүй, харин "хог новшоор" тархиа дүүргэхээ больцгооё гэж байна.

Эмэгтэйчүүд угаасаа хүндлэл гэдгийг мэддэггүй бодгаль - "Юу яасан ямар хүндлэл?" гэнэ. Муулж байгаа юм биш, төрөлхийн тийм юм. Тэд зөвхөн айдас гэдэг юмыг л мэднэ. Гэхдээ тэдний айдас эрчүүдийн айдсаар өөр феномен. Тэд айхаараа л "хүн шиг" болдог. Айдас байхгүй болонгуут зан авир нь "доголдож" эхэлнэ. Айлгах асуудал өнөөдөр байхгүй учраас түр тайвшруулахын тулд мөнгөөр тасралтгүй угжих юмуу яахийн? Гэтэл эрчүүдэд тийм их мөнгө байхгүй, эхнэрээ давсан цалин авах боломжгүй тохиолдолд нэг бол орон дотроо эхнэрээ "хангаж" чаддаг байх хэрэгтэй (хүүхнүүдийн сексийн дур хүсэл нь бас хэмжээ хязгааргүй учраас нэлээд чалх сайтай байх шаардлагатай гэсэн үг). Гэхдээ энэ бас нэг төрлийн "боолчлол" - секс боол. Эрчүүд "дилдо" биш, эхнэрээ бүрэн "хангах" гэдэг ойлголт байхгүй - тэднийг зүгээр л хэзээд "бэлэн байдаг" гээд ойлгочих. Эр хүн секс хийхийг хүсвэл хийнэ, хүсэхгүй бол хийхгүй. Сексийг эр нь эхлүүлдэг болохоос эмэгтэй нь биш. Үүнтэй санал нийлэхгүй бол кино бага үз гэж зөвлөе. Өөр нэг чадвар бол амбиц болон харизма - энэ бас сэтгэл зүйн маш өргөн сэдэв учраас ингээд орхиё.