Урлаг соёл ухаан муутайдаа тэр биш, асуудлын гол нь урлаг соёлын үнэний тухай ойлголт өөр. Тэд сэтгэлийн хөдөлгөөнөөр үнэнийг тогтоодог. Харин шинжлэх ухааны хувьд бусдын харах өнцөг огт сонин биш.

Шинжлэх ухааны маргаан туршилтаар төгсдөг бол урлаг соёлын маргаан дуусашгүй. Гэр бүлийн маргаанд ялагч байдаггүйтэй адил урлаг соёлд зөв буруу байдаггүй. Тийм учраас шинжлэх ухааны хөдлөшгүй баримтыг заримдаа хүлээн зөвшөөрөхөд хэцүү байдаг.

2+2=4 бол зөв, гэхдээ л буруу гэнэ. Яагаад гэвэл амьдрал математик биш. Математик хатуу тогтсон дүрэмтэй байхад амьдрал дүрмээ байнга өөрчилж байдаг. Хэрэв амьдралыг математикжуулбал хялбарчилсан болж таарна. Гэтэл амьдрал хялбаршуулалтад дургүй.

Гэхдээ шинжлэх ухаантай зэрэгцээд урлаг соёл хамт явж байхгүй бол амьдрал утгагүй болж хүсэл эрмэлзэл, золиос, гэнэтийн бэлэг, үйл явдал, түүх байхгүй болох ба өглөө сэрэх ч шаардлагагүй болно.

Дүгнэлт ийм, харин сэтгэгдлээ хэлэхэд: Шинжлэх ухаан эрүүл ухаан шиг, харин урлаг соёл сэтгэцийн өвчин шиг санагддагийг нуугаад яахав. Дургүйдээ хэлж байгаа юм биш, зүгээр хөндлөнгөөс ажиглахад тийм. Би өөрөө "техник сэтгэлгээтэй" байж магадгүй. Хэрэв би "романтик сэтгэлгээтэй" байсан бол шинжлэх ухаан миний хувьд уйдаж үхмээр сэдэв болох байв.

Охидууд эхээс төрөхөөс зорилго нь тодорхой - багажтайгаа төрдөг. Байгалиас заяасан гоо сайхнаа ашиглан "мундаг" эрийн сэтгэлийг татаж хүүхдийг нь гаргана. Харин хөвгүүд учраа олох гэж "махаа иднэ" - хагас дутуу төрчихсөн учраас.

Хөвгүүд "эр хүн" болохын тулд хараал хүрсэн мэт өөртэйгээ ажиллах шаардлагатай. Өөрсдийгөө тултал хөгжүүлж хоорондоо цусгүй тулаан (цустай ч байж магадгүй) өрнүүлнэ - ана мана үзэлцэнэ (өрсөлдөнө). Тэндээс ялж эсэн мэнд гарч ирсэн нь "эр хүн" болно - бүтэн болж байгаа нь тэр. Тиймдээ ч хөвгүүд хар багаасаа тэмцээнд дуртай - тэр нь видео тоглоом, бодит спорт байх нь хамаагүй. Харин охидууд гоё хүүхэлдэй аваад баярлана - ирээдүйн эх хүн гэдгээ санаж буй. Нөгөө талд хөвгүүд төрөлхийн тулаанч.

Зорилгыг нь тодорхойлж өгөхгүй бол 12 нас хүрээд хөвгүүд сэтгэлийн хямралд ордог. Тэд өдөр шөнөгүй эргэцүүлэн бодож эхэлдэг. Яах гэж төрсөн, яагаад энэ бүхэн байдаг, амьдралын утга учир юу болох тухай тархиа гашилган зүг чиг ба баримжаагаа олох гэж оролдоно. Энэ үед нь тэдэнд "эр хүн" багш хэрэгтэй. Тэгэхгүй бол хэн ч биш болно. Хэн ч биш болсноор эхнэр олдохгүй, олдсон ч яваандаа гологдоно - архичин гуйлгачин болно. Эрэгтэй хүний амьдралын замнал хэцүү, ихэнх нь бууж өгдөг.