Бидний сэтгэлгээ болон төсөөлөл дүрэм журамд баригддаггүй учраас ямар нэгэн шинэ санаануудыг бий болгохдоо хиймэл оюуныг давж гардаг. Үүнээс гадна, тэр шинэ санаанууд нь шийдвэр гаргалтад идэвхтэй нөлөөлөх ба гаргасан шийдвэрүүд нь амьдралд нь түүнтэй ямар нэгэн замаар холбогдох шинэ зүйлсийг татдаг. Өөрөөр хэлбэл нэгэн хэвийн, тогтсон хүрээн дотор сэтгэж байвал амьдрал мөн тийм нэгэн хэвийн үргэлжилнэ гэсэн үг. Хүний амьдрал тэгш хэмт бус динамик. Энэ утгаараа, хүний амьдрал эсвэл ерөөс хүн өөрөө гайхамшигтай бөгөөд амьтадаас ялгарах гол онцлог нь энэ гэхэд бараг болно.

Харин хиймэл оюун дүрэм журамд захирагддаг тул өөрт байгаа мэдээллээ ашиглан шинэ зүйл бүтээх гэж оролддог. Тэгэхдээ бас хүний оролцоотойгоор буюу гаднаас мэдээлэл авч тушаалын дагуу гүйцэтгэдэг. Гэсэн ч гаргах шийдвэрүүд нь хангалттай шинэлэг (оригинал) болж чаддаггүй учраас тухайн хиймэл оюуныг ашиглаж буй хүн сэтгэл дундуур үлддэг. Сэтгэл нь ханаж өгдөггүй шалтгаан нь хүн төрөхөөс шинэ зүйлийг эрэлхийлдэг араншинтай байдагтай холбоотой. Хүн үргэлж шинэ зүйлээр өөрийн мэдэлгүй ангаж цангаж явдаг гэсэн үг - тархиндаа шинэ зүйл нэвтрүүлэхгүй бол тархи нь өмхийрч муудах гээд байгаа мэт мэдрэмж төрдөг аж. Шинэ мэдлэг, шинэ туршлага, шинэ харилцаа, шинэ санаа, шинэ сэтгэгдэл - Аварга том нийгмийн сүлжээний (зөвхөн интернэт бус) зогсолтгүй мэдээлэл солилцох сувгуудын тэр урсгалд ороод явах нь хүн болгонд ямар нэг хэмжээгээр боломжуудыг бий болгох ба тухайн нийгмийнхээ төлөө ямар нэгэн зүйл хийж бүтээх нь амьдралын утга учир тэр болно.

Тэгэхээр хиймэл оюун шинэ зүйл биш харин автоматжуулалт. Шинэ зүйл сэтгэл хөдлөлөөс бий болдог. Тэр тусмаа сөрөг сэтгэл хөдлөл. Шинэ зүйл бий болох шалтгаан нь уур бухимдал, жигшил зэвүүцэл, стресс байдаг. Амар амгалан, тайвшрал, аз жаргал юу ч бүтээдэггүй - Зориуд шинэ сорилтуудыг бий болгохгүй бол хүний амьдрал утгагүй болж хувирдаг. Ингэхэд, уур бухимдал их сонирхолтой зүйл: Хүн шалтгаангүй бухимдахгүй, бухимдал бол сэтгэлгээнд үүсч буй "хувьсгал" буюу "задрал" - Ямар нэгэн өрнөл бий болохын цондон гэхэд болно. Гэтэл амьдрал бол өрнөл. Харин өрнөл нь зүгээр л аж төрөхийн нэр биш юм. Сорилтын тухайд бол зүгээр л уулын орой руу зорилгогүй чулуу зөөх шууд утгаараа биш, харин тэгснээр өөрийн шинэ хувилбарыг бий болгох (шинэ эд эсүүд, нейронуудыг төрүүлэх), хуучирсан сул дорой эд эсүүдээ устгах нь зорилго - Үүнийг өөрийгөө тарчлаан байж хэрэгжүүлдэг нь харин харамсалтай. Чулуу ч яахав байрнаасаа хөдлөнө, тэр гол нь биш. Үүнээс дүгнэхэд хиймэл оюун хэзээ ч хөгжихгүй. Сэтгэл хөдлөл байхгүй учраас зүдрэхгүй. Нэгэнт зүдрэхгүй учраас тэр хөгжихгүй. Хөгждөггүй учраас түүнтэй ярих сэдэв байхгүй, харин аливааг бүтээх багаж хэрэгсэл төдийхнөөр ашиглаж боломжтой.

Хиймэл оюун боловсронгүй тооны машин. Ингэж хэлэхээс өөр арга байхгүй - Суурь нь транзистор, ажиллагаа нь тоон систем, мэдээлэл авах эх сурвалж нь өгөгдөл. Соёлын талаар ойлголт байхгүй, маргавал өнөөгийн тогтолцооны зарчим дээр очоод зогсоно. Ийм "хөлдүү" учраас тэр зүгээр л мэдлэгийн бааз, мэдээлэл боловсруулах генератор.

Эр хүн нийгмийн амьтан, эмэгтэй хүн гэр бүлийн амьтан. Эмэгтэй хүн нийгмийг ойлгохгүй, эрэгтэй хүн гэр бүлийг ойлгохгүй. Эрэгтэй хүн эхнэр авна, эхнэр нь төрнө, гүйцээ - Мань эр цаашаа яахаа мэдэхгүй. Эмэгтэй хүн нийгэм рүү ороод бас юу хийхээ мэдэхгүй. Зүйрлэж хэлбэл "буруу гариг дээр буучихсан" юм шиг. Эр хүн хэзээ ч хүүхэд харж чадахгүй, эмэгтэй хүн хэзээ ч энэ эрчүүдийн бүтээсэн тоглоомын дүрэмтэй нийгмийн өрсөлдөөнд оролцож чадахгүй. Эрэгтэй хүн, эмэгтэй хүн адилхан биш - Сууриараа өөр.

Сүртэй гэгчийн зураг, гарчигтай юм хөгшин залуугүй тавьчихна. Тэгээд ороод үзэхээр жигтэйхэн ухаантай нөхөд. Хий хоосон хэл амаа билүүдээд л... Тэндээс нь авах юм нэг ч байхгүй. Охид хүүхнүүдийг хэлээгүй байна, тэд яахав дээ гоо сайхнаа бусдад харуулж гайхуулах нь зүйн хэрэг.

Үнэндээ тэдний буруу биш л дээ, алгоритмийн нөлөө. Удирдлагаас нь (Ютубээс) тэгэхийг албадаад байгаа хэрэг - бид анзаардаггүй л болохоос гэрээгээ ч уншихгүйгээр "зөвшөөрсөн" гэсэн кноп дарж гарын үсгээ зураад орон тооны бус "ажилчин" нь болж хувирдаг. Жишээ нь "Хэрэв та аль болох олон хүнд бичлэгээ хүргэхийг хүсэж байвал өдөр бүр шинэ мэдээлэл оруулах шаардлагатай" гэнэ. Дээр нь нүүр зураг сүртэй байх ёстой - нүдээ дүрлийлгэсэн, уулга алдсан, цочирдсон байдалтай харагдах ёстой. Бас болоогүй, хурдан түргэн зай завсаргүй ярих ёстой юм шиг байгаа юм. Ингээд хэнд ч хэрэггүй "хог" бичлэг бий болдог юм байгаа биз дээ.

Хүмүүст хэрэгтэй болоод л үздэг байлгүй дээ гэж үү? Үгүй, уйдсан хүмүүс цагаа нөхцөөх гэж дардаг. Харин цагаа нөхцөөх гэж үздэг аливаа ямар ч үзэгдэл юмс үнэ цэнэгүй байдаг юм. Тэгээд хэн хожих вэ? - Ютуб хожино (сурталчилгаа борлуулна), нийтлэлчид тэнэг харагдаад өнгөрнө, гүйцээ. Би амьдралаа лав ийм өрөвдөлтэйгээр өнгөрөөхийг хүсэхгүй. Өөрийгөө хүндлэх хэрэгтэй.

Кино үзэх, видео тоглоом тоглох хоёр уг санаа нь яг ижилхэн байж таарав. Эхлээд би тоглоом тоглох донтолтоосоо салж аваад "киног хүн болгон үздэг юм хойно" гээд үзээд байв. Гэтэл үзэж дууссаны нэг л мэдрэмж өгдөг юм байна. Нэгдүгээрт би цагаа дэмий үрсэнээ мэдэрнэ, хоёрдугаарт баярлж гуниглаж ахиад баярласан ч бодит байдал би юу хийгээгүй, ямар ч асуудлыг шийдээгүй байгаагаа ойлгоно. Ингээд юу болоод өнгөрөв гээд харахаар юу ч болоогүй. Тэгэхээр кино бол үзэгдэл, өрнөлөөрөө хүнийг барьцаалдаг.

Яагаад бид ийм болчихов гээд бодоод үзтэл энэ зүгээр капитализм гээч нь аж. Ийм тогтолоцоонд хүмүүс мөнгө олох аргыг яаж ийгээд олдог. Олохдоо хүмүүсийн сэтгэл зүй дээр нь тоглолт хийдэг. Жишээ нь түргэн хоолны сүлжээ газрууд энэ тал дээр мэргэжлийн. Сайхан үнэртэй, амттай харагдах хоол боловч идсэн хойно мөнгөө дэмий үрсэнээ ойлгодог шиг.

Амьдралынхаа цаг гучин минутыг хэрэгтэй хэрэггүй кино үзэж өнгөрөөснөөс 15 минут уянгалаг хөгжмийн аялгуу дор ганцаараа мэдрэл муутай мэт бүжиглэсэн нь хавь илүү дээр. Эсвэл зүгээр хана ширтээд дуу чимээгүй өрөөнд зөвхөн өөртэйгээ хамт юу ч хийхгүй, юу ч сонсохгүй, юу ч үзэхгүй суусан нь дээр - тэгвэл сэтгэлд ямар нэгэн "хоосрол" дараа нь үлдэхгүй сайхан.

Бас нэг зүйл, киноны үйл явдлууд амьдралаас хол тасархай. Яахав амьдралд байдыг зүйлсийг харуулж болно, гэхдээ кино зураг авалтын сул тал гэж бий. Эцсийн бүлэгт кино гэдэг зураг, хөгжим хоёр л юм. Энэ хоёр (зураг, хөгжим) нийлээд амьдрал болдоггүй. Киноноос үнэр гарахгүй, бүх чимээ нэг зүгээс, дүрс нь дандаа хагас дутуу, орчныг нь хүссэнээрээ эргүүлж тойруулан харах боломжгүй. Киноны төгсгөлд гол дүр нь тэмцэлд яллаа л биз, тэгээд би яах юм? Баярлах ёстой юу?

Бид хүүхдээ сурган хүмүүжүүлэхдээ зорилго нь томоотой болгох гэж биш биеэ даасан хүчирхэг болгох зорилготой. Биеэ даасан хүчирхэг хүн нэгдүгээрт нийгэмшиж чадсан, хоёрдугаарт өөрийгөө хөгжүүлсэн байдаг. Эхнийх нь харилцаа, нөгөөх нь чадвар - энэ хоёр харилцан хамааралтай.

Эндээс, ерөөс хэн нэг нь юуны төлөө яах гэж дээш зүтгээд байдаг тухай сэдэв сөхөгдөнө. Их мөнгө, эрх мэдэл гоё байдаг юм байж. Тэгвэл яг юу нь гоё юм? Мөнгөөр яг юу авах вэ, эрх мэдлээр яг юу хийх вэ?

Хүн өөртөө гэхээсээ илүү бусдад хэрэгтэй байж үнэлэгддэг. Хүн нийгмийн амьтан, мэдээж өөртөө хэрэгтэй гэлээ гээд ганцаараа амьдардаггүй. Чи үнэ цэнэтэй байх ёстой, үнэлэгдэх ёстой. Дахиад л хүйс ярья. Эрэгтэй хүн, эмэгтэй хүн ижилхэн биш. Тэр хоёр нэг янзаар биш тэс өөрөөр үнэлэгддэг. Гэр бүлийн хүмүүжлийг нь орхиё, эмэгтэй хүний хүч чадал төрөлхийн - гоо үзэсгэлэн ( үүнийг яах ч арга байхгүй, угаасаа тийм). Харин эрэгтэй хүний хүч чадал - тэр өөрөө бий болгох ёстой (өмнө хэлж байсанчлан, нөхөх ёстой хоосон орон зай бүхий дутуу дулимаг төрдөг гэж). Юу гэхээр, эрэгтэй хүн биеэ даасан хүчирхэг болохоор хар багаасаа зүтгэж эхэлдэг болохоос эмэгтэй хүн тэгдэггүй. Эмэгтэй хүн гэрийн эзэгтэй, эх хүн ямар байх ёстойг ухамсарладаг байхад хангалттай, жаахан арчлаад чимэглээд өгөхөд хамаг эрчүүдийг нүдийг булаана. Харин эрэгтэй хүн тийм биш, тэр үнэлэгдэхийн тулд урт удаан зовлонтой замыг туулна.

Тийм болохоор К.Иммануэлийн хэлсэнээр биеэ даасан хүчирхэг эмэгтэй сахалтай байж таарна. Явцын дунд эмэгтэйлэг шинж чанараа алсаар нэг л өглөө эрэгтэй болж сэрнэ. Мэдээж яг ч эрэгтэй биш, нэг тийм "завсрын амьтан" гарч ирэх байх. Харагдах байдлаараа эмэгтэй байж болно, харин дотор нь ямар нэгэн сувдаг сэтгэлтэй нэг эр хүн төрнө. Дарвины хувьслийн онолоор тэр хүүхэд төрүүлэхээ ч болино, эрчүүдийн сэтгэлийг татахаа болих тул авгай авч таарах биз. Дундад зууны үед тэднийг (эрчүүдтэй бизнес ярьж суудаг нөхөр хүүхэдгүй авгай нарыг) шулам гэдэг байв. Монголоор бол тал дээгүүр ганцаараа шилэрч яваа сэгсгэр хүүхэн эсвэл ганц бор гэрт амьдарч буй чавганц гэсэн үг. Тэднийг шулам гэхгүй өөр юу гэх юм.

Охидууд эхээс төрөхөөс зорилго нь тодорхой - багажтайгаа төрдөг. Байгалиас заяасан гоо сайхнаа ашиглан "мундаг" эрийн сэтгэлийг татаж хүүхдийг нь гаргана. Харин хөвгүүд учраа олох гэж "махаа иднэ" - хагас дутуу төрчихсөн учраас.

Хөвгүүд "эр хүн" болохын тулд хараал хүрсэн мэт өөртэйгээ ажиллах шаардлагатай. Өөрсдийгөө тултал хөгжүүлж хоорондоо цусгүй тулаан (цустай ч байж магадгүй) өрнүүлнэ - ана мана үзэлцэнэ (өрсөлдөнө). Тэндээс ялж эсэн мэнд гарч ирсэн нь "эр хүн" болно - бүтэн болж байгаа нь тэр. Тиймдээ ч хөвгүүд хар багаасаа тэмцээнд дуртай - тэр нь видео тоглоом, бодит спорт байх нь хамаагүй. Харин охидууд гоё хүүхэлдэй аваад баярлана - ирээдүйн эх хүн гэдгээ санаж буй. Нөгөө талд хөвгүүд төрөлхийн тулаанч.

Зорилгыг нь тодорхойлж өгөхгүй бол 12 нас хүрээд хөвгүүд сэтгэлийн хямралд ордог. Тэд өдөр шөнөгүй эргэцүүлэн бодож эхэлдэг. Яах гэж төрсөн, яагаад энэ бүхэн байдаг, амьдралын утга учир юу болох тухай тархиа гашилган зүг чиг ба баримжаагаа олох гэж оролдоно. Энэ үед нь тэдэнд "эр хүн" багш хэрэгтэй. Тэгэхгүй бол хэн ч биш болно. Хэн ч биш болсноор эхнэр олдохгүй, олдсон ч яваандаа гологдоно - архичин гуйлгачин болно. Эрэгтэй хүний амьдралын замнал хэцүү, ихэнх нь бууж өгдөг.

Эмэгтэйчүүд угаасаа хүндлэл гэдгийг мэддэггүй бодгаль - "Юу яасан ямар хүндлэл?" гэнэ. Муулж байгаа юм биш, төрөлхийн тийм юм. Тэд зөвхөн айдас гэдэг юмыг л мэднэ. Гэхдээ тэдний айдас эрчүүдийн айдсаар өөр феномен. Тэд айхаараа л "хүн шиг" болдог. Айдас байхгүй болонгуут зан авир нь "доголдож" эхэлнэ. Айлгах асуудал өнөөдөр байхгүй учраас түр тайвшруулахын тулд мөнгөөр тасралтгүй угжих юмуу яахийн? Гэтэл эрчүүдэд тийм их мөнгө байхгүй, эхнэрээ давсан цалин авах боломжгүй тохиолдолд нэг бол орон дотроо эхнэрээ "хангаж" чаддаг байх хэрэгтэй (хүүхнүүдийн сексийн дур хүсэл нь бас хэмжээ хязгааргүй учраас нэлээд чалх сайтай байх шаардлагатай гэсэн үг). Гэхдээ энэ бас нэг төрлийн "боолчлол" - секс боол. Эрчүүд "дилдо" биш, эхнэрээ бүрэн "хангах" гэдэг ойлголт байхгүй - тэднийг зүгээр л хэзээд "бэлэн байдаг" гээд ойлгочих. Эр хүн секс хийхийг хүсвэл хийнэ, хүсэхгүй бол хийхгүй. Сексийг эр нь эхлүүлдэг болохоос эмэгтэй нь биш. Үүнтэй санал нийлэхгүй бол кино бага үз гэж зөвлөе. Өөр нэг чадвар бол амбиц болон харизма - энэ бас сэтгэл зүйн маш өргөн сэдэв учраас ингээд орхиё.

Иммануэл Кант "Геометр мэддэг эмэгтэй сахалтай байж таарна" гэжээ. Юу гэхээр, эмэгтэй хүн орон зайн мэдрэмж багатай тул геометр ойлгохгүй. Хэрэв эмэгтэй хүнд эрэгтэй хүний хийдэг зүйлсийг хийхийг шахвал яваандаа тэр эмэгтэйн эрэгтэйчүүдийг өөртөө татах увидас нь баларч алга болно. Тэгсэнээр хайр татах биш дургүйг нь хүргэнэ.

Эрэгтэй хүн эрэгтэй шиг, эмэгтэй хүн эмэгтэй шиг байвал таарна:

Эрэгтэй хүн үл үзэгдэгч хүч (энерги), эмэгтэй хүн харагдах хүч (гоо сайхан). Эрэгтэй нь "харагдах хүч" болох гээд, эмэгтэй нь "үл үзэгдэгч хүч" болох гээд хэрэггүй бөгөөд хэрэв тэгвэл тэр хоёр хамтрагчид биш өрсөлдөгчид болно. Өрсөлдөгчид бие биенээ устгахыг хүсдэг - өрсөлдөөний зорилго тэр.

Эсрэг хүйсүүд өөр хоорондоо өрсөлддөггүй:

Байглиасаа тийм. Эр нь эрийн эсрэг, эм нь эмийн эсрэг өрсөлддөг, тэгэх ч ёстой. Тэгснээр тэд хүчирхэгжинэ. Мэдээж өрсөлдөөнгүй газар юмс сульдан доройтдог. жамтай Өөрөөр хэлбэл эрчүүд нь жинхэнэ эр хүн болж эмэгтэйчүүд нь жинхэнэ эмэгтэй хүн болно. Эсрэгээр нь хийвэл "систем" (нийгмийн харилцаа) доголдож сөрөг нөлөө нь илэрнэ - өнөөдрийн энэ байдал. Бас эрэгтэйчүүд хүч чадлаараа, эмэгтэйчүүд гоо сайхнаараа өрсөлдөх ёстой. Тиймээс спортоос бокс, бөхөөс эмэгтэй төрлийг хасах хэрэгтэй.

Хүйсийн ялгаатай зохицох ёстой болохоос түүнийг үгүйсгэх ёсгүй:

Эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүс өөр учраас үүрэг оролцоог нь "симметр" (тэгш) болгох боломжгүй. Цэрэг, уурхайчин, барилгачин, нөхөр эрэгтэй байг, эх баригч, сувилагч, цэцэрлэгийн багш, нарийн бичиг, эхнэр эмэгтэй байг. Хэтэрхий ялгаатай тул бүх салбарт хүйсийн харьцаа 50/50 байх боломжгүй. Үнэндээ эрчүүд бүгдийг нь хийж чадна, харин эмэгтэйчүүд үгүй. Эрэгтэй хүн 10 дахин хүчтэй, бүх талаараа - бурхан ингэж бүтээсэн. Бурхантай тэрсэлдээд дэмий байх.

Эрчүүдийн ертөнц:

Эхнэрүүд нэгэнт нөхрөө дийлэхгүй хойно уурыг нь хүргэж зодолдох хэрэггүй - ялагдаж л дуусна (төрөөс тусламж аваад ч тэр). Карьер хөөгөөд амжилт олно гэж бодож байгаа бол тэр чинь эрчүүдийн хүрээлэл дотор л бий болно - тэдний хайр хүндлэлгүйгээр эмэгтэйчүүд хаана ч хүрэхгүй. Гэрээсээ гарлаа л бол эрчүүдийн ертөнцтэй нүүр тулна. Үүнэндээ хотын гудамж бол эмэгтэйчүүдийн байх газар биш л дээ. Хүүхэд эмэгтэйчүүдэд хэтэрхий аюултай орчин. Гэр дэлгүүр хооронд бол гайгүй. Тийм учраас онгирохын оронд хэрхэн мөнгөтэй болсноо санаж байх хэрэгтэй.

Хүн бол хамтралын бүтээгдэхүүн. Хүн үүссэн шалтгаан нь өөрөө хамтрал. Гэтэл хамтрал доторх хувь хүмүүс дураараа байх ямар ч боломжгүй. Бүгд нийтийн эрх ашгийн төлөөх дүрмийг дуртай дургүй мөрдөнө. Тэгж байж арай дээр амьдардаг. Гэр бүлд "миний эрх ашиг" гэдэг юм байхгүй, "гэр бүлийн эрх ашиг" гэж л бий. Улс орон бас адилхан, ардчилсан байлаа ч хэн ч хүссэнээрээ байхгүй. Ардчилал гэж олонхын засаглал гэсэн үг. Олонх нь олонхын төлөө байхаас өөр аргагүй, бие биенээсээ харилцан хамааралтайгаа бүгд мэдэх учраас.

Хувь хүний эрх, эрх чөлөөг байлгая гэсэн ч тэр нь яван явсаар нийтийн эрх болж хувирна, ямар ч арга байхгүй. Ганцаараа байхдаа ч хүн эрх чөлөөгүй - дургүй зүйлээ хийнэ, ядарсан ч ажил хийнэ, нойр хүрсэн ч орноосоо босно, зугаа цэнгэлийг хязгаарлана, бага иднэ, өөрийгөө ямар нэгэн хэрэгтэй зүйл хийхийг албадна. Философич С.Молор-Эрдэнийн хэлдэгээр "хүн болох" (өөрийгөө бүтээх) хамгийн хэцүү. Хэрхэн өөрийгөө бүтээх бэ? - Эхлээд нийгмдээ хүлээн зөвшөөрөгдөх хэрэгтэй, түүнийхээ чухал эд эс (бета) болох шаардлагатай. Тэгэхийн тулд бусдаас илүү ачаалал даах чадвартай, хувийн сахилга баттай, дэг журамтай, хэрэглэдэг биш бүтээдэг, үлгэр жишээ, бусдад хэрэгтэй хүн болох ёстой.

Эрхийг дагаж үүрэг хариуцлага ирнэ гэж хүмүүс ярьдаг. Тийм биш, зөвхөн үүрэг хариуцлага буюу нийтийн эрх ашиг гэж бий. "Нэгдүгээрт улсын эрх ашиг, хоёрдугаарт намын эрх ашиг, гуравдугаарт өөрийн эрх ашиг" гэж С.Зориг хэлсэн гэнэ лээ. Өөрөөр хэлбэл хоёрдугаар болон гуравдугаар нь байхгүй гэсэн үг. Яагаад гэвэл улсын эрх ашиг нь нөгөө хоёроо залгичихна. Намын болон хувийн эрх гэж байхгүй гэсэн санаа - байлаа ч тэр нь улс орны эрх ашгийн төлөө болж хувирна.

Америкийн эрх чөлөө (Liberty), мөрөөдөл бол "цэвэр" бизнесийн эрх чөлөө байв, шашин төрөөс (Лондонгоос) хараат бусаар (язгууртнуудын өмнө бөхийхгүй) ашиг хонжоо олох Томас Жефферсоны санаа ба тэрээр "бүх эрчүүд тэгш эрхтэй" гэсэн утгатай бүхий уриатай байв. "Эрчүүд" гэснийг нь "хүмүүс" гэж өнөөдөр орчуулаад байгаа. Анх тусгаар тогтнолоо зарлаж байхдаа харуудыг боолчилсон, эмэгтэйчүүдийн эрхийг хязгаарласан хэвээр байлаа. Английн Жон Локк болохоор нэгдүгээрт хувь хүний эрх ашгийг тавьж "хүний төрмөл эрх чөлөө" гэж их ярьдаг байв. Түүнийг сөрж Томас Гоббс "хүн төрөлхийн хувиа хичээсэн, хэрцгий амьтан" гээд "төвлөрсөн хүчтэй захиргаадалт байхгүй бол эмх замбараагүй байдал бий болгоно" гэж байв. Жан Жак Руссо "хувь хүн нь нийгмээсээ тэтгэлэг авч оронд нь хувийн эрх ашгаа золиосолдог", Ницше "Хувь хүний эрх бол хуурмаг зүйл", "төрмөл эрх биш нийгэм ба соёл нь оюун санааны үнэт зүйлийг төлөвшүүлдэг" гэх мэт. Ер нь Жон Локк түүхэн маргаанд ингээд навс ялагдсан. Бүгд түүн рүү дайрч үзэл санааг нь гутааж байлаа.

Дашрамд: Үзэл бодлоо илэрхийлэх хэм хэмжээ бол тусдаа сэдэв. Дараа нь энэ талаар бас нуршимз.